Jesień – robi się coraz zimniej i chyba już najwyższy czas pomyśleć o cieplejszej odzieży.
Mamy konkretną propozycje bielizny termo-aktywnej firmy Brubeck. W tym sezonie proponują nowości które przetestowaliśmy na własnej skórze.
Odzież Brubeck Thermo Body+Guard 1st Layer testowana była w górach pod koniec października podczas aktywnego wypoczynku. Temperatura oscylowała w granicach -5*C do +10*C.

Materiał z którego jest wykonana, jest bardzo podobny w dotyku do bawełny i według mnie jest tak samo delikatny. Bardzo dobrze przylega do ciała, jest wygodna nie krepuje ruchu, do tego fajnie wygląda, uwydatnia mięśnie i kobiece kształty. Ważne żeby prawidłowo dobrać rozmiar tzn. odzież powinna idealnie przylegać, kiedy rozmiar jest za duży, nie będzie spełniał swojej funkcji w stu procentach.

Odzież Brubeck Thermo 1st Layer (pierwsza warstwa) jest to bielizna termo-aktywna, na którą nakładamy kolejne warstwy ubrań, aczkolwiek nie zawsze jest to konieczne. Podczas dłuższej wspinaczki w górach musieliśmy zdjąć swetry, gdyż było zdecydowanie za ciepło. Bielizna spisała się rewelacyjnie nawet gdy temperatura spadła do -5*C nie odczuwaliśmy dyskomfortu termicznego. Produkty firmy Brubeck utrzymują prawidłową ciepłotę ciała i bardzo dobrze odprowadzają wilgoć, przy temperaturze +10*C nie mieliśmy uczucia “mokrej skóry”.

Opis:

– to odzież termoaktywna średniej grubości. Wykonana w technologii Seamless z dwuwarstwowej dzianiny o wyjątkowych właściwościach termicznych.

Utrzymuje optymalną temperaturę ciała, zapewniając komfort cieplny w niskich temperaturach. Wewnętrzna warstwa polipropylen, zewnętrzna poliamid. W strefach wzmożonej potliwości struktura siatkowa zwiększająca odprowadzanie wilgoci na zewnątrz. Wzmocnione elementy na łokciach i kolanach dodatkowo ocieplają i ochraniają w przypadku uderzeń. Wzmocnienia liniowe (Riby) dopasowują do sylwetki.

Antystatyczna – nie elektryzuje się. Antyalergiczna nie powoduje uczuleń i podrażnień. Bakteriostatyczna (wysoki komfort w czasie konieczności dłuższego użytkowania).

Skład:

W ofercie firmy Brubeck Body+Guard znajduj się wiele produktów które przetestujemy i opiszemy w kolejnych artykułach.

Polecam,

Kamila Zubrycka

]]> http://bikemaniak.pl/2010/11/bikemaniak-rowery/test-bielizny-brubeck-thermo-bodyguard-1st-layer/feed/ 1 http://bikemaniak.pl/2010/11/imprezy-rowerowe/rowerem-patriotycznie-czyli-iv-rajd-niepodleglosci/ http://bikemaniak.pl/2010/11/imprezy-rowerowe/rowerem-patriotycznie-czyli-iv-rajd-niepodleglosci/#comments Mon, 15 Nov 2010 10:47:36 +0000 tomaszur http://bikemaniak.pl/?p=1767 Powodów wyjścia na rower może być wiele, 11 Listopada 2010 miałem wrażenie że wszyscy biorący udział w “IV Bydgoskim Rajdzie Niepodległości” mieli ten sam: okazać szacunek wszystkim którzy walczyli i oddali życie za naszą Wolność.

Stowarzyszenie “Rowerowa Brzoza” organizuje imprezy “dla ludzi”, dzięki temu przyciąga tłumy uczestników. Mam wrażenie, że taka właśnie działalność jest przyszłością w propagowaniu… no właśnie czego? U Zbyszka Wiśniewskiego jest wszystkiego po trochu: są rowery, jest ściganie, jest zabawa, jest też refleksja i chwila zadumy. Każdy znajdzie coś dla siebie i to jest chyba tajemnica sukcesu Jego imprez. Gratuluję i dziękuję, tak trzymać!

z rowerowym pozdrowieniem, Tomek Urban

Sezon 2010 pomału trzeba uznać za skończony…. pomyślałem , że warto by przeanalizować te największe wydarzenia oraz jego plusy i minusy. Najbardziej chciałbym skupić się na naszym lokalnym podwórku , od czego by tu zacząć… dla mnie najważniejszym wydarzeniem dla polskiego kolarstwa było odejście z PZKOL byłego prezesa , związek nabiera ludzkiej twarzy , oczywiście nadal nie jest to idealny twór , o czym świadczy to co działo się wokół mistrzostw świata w maratonie mtb i cała sytuacja naszej kadry na tych zawodach , ale zdecydowanie widać poprawę i chęć dobrego gospodarowania w związku.

Miniony sezon tak naprawdę był chyba jednym z bardziej udanych dla nas… spójrzmy tylko na wyniki… zacznijmy od początku – mistrzostwa świata w kolarstwie przełajowym i już o nas głośno… koniec końców skończyliśmy z brązem Marka Konwy , a niektórym z polskich redakcji została po tym wydarzeniu niesmaczna pigułka goryczy do przełknięcia , bo zbyt wcześnie pisały hymny chwalebne , jak się później okazało , ku czci doperów…. Jaka z tego wydarzenia płynie dla nas nauka ? Po pierwsze nasze kolarstwo dorównuje światowemu skoro stać nas już na dobry doping , po drugie co bardziej smutne , że wyścigi w dzisiejszych czasach nie kończą się w momencie kiedy ostatni zawodnik przejedzie przez kreskę , a dopiero kilka tygodni później po opublikowaniu wyników testów dopingowych. Kolarstwo górskie to sukcesy Polek na mistrzostwach świata – złoto Maji , brąz Pauliny Goryckiej , siódme miejsce Ani Szafraniec srebro Maji na mistrzostwach Europy , do tego mocne zaznaczenie naszej obecności zarówno przez panie jak i panów w pucharach świata , na prestiżowych zawodach XC w całej Europie , dobry występ naszych na TransAlpie , świetne wyniki i spora reprezentacja polskich teamów na Salzkammergut Trophy…. Trzeba też zaznaczyć że nasz lokalny rynek maratonów i wyścigów jest coraz więcej i to na coraz wyższym poziomie , zarówno sportowym jak i organizacyjnym , dla mnie osobiście klasą samą dla siebie są etapówki organizowane przez Grzegorza Golonkę i jego dzielną ekipę – wyścigi te skupiają na starcie największych fanatyków z całej Europy i nie tylko , ranga tych imprez rośnie z roku na rok – brawo! Myślę , że warto też zwrócić uwagę na zmianę warty , która nastąpiła w męskim XC , zawodnicy już nie walczą tylko o drugie miejsce za Markiem Galińskim , przyszły sezon pod tym kątem zapowiada się ciekawie!

Szosa…. niby wiele polskich sukcesów nie było , a jednak ja także tutaj patrzę z wielkim optymizmem , dlaczego? Największy sukces to ewidentnie mistrzostwo Europy U-23 Piotra Gawrońśkiego , daje to nam nadzieje i smaki na przyszłość. W pro tourze mam swoich stałych bywalców , a na sezon 2011 szykuje się ich jeszcze więcej , w wyścigach niższej rangi niż pro tour też były bardzo dobre występy i tutaj dla mnie najbardziej błyszczał Przemysław Niemiec , który sezonu 2011 też będzie ścigał się w gronie najlepszych , z jakim skutkiem ? Sam jestem ciekaw , na pewno nie można mu odmówić tego , że umie walczyć i wygrywać! Może to co napiszę będzie lekko na wyrost , ale ja tak to widzę , Giro d’Italia sukces teamu Liquigas to też popis Polaków! Sylwek Szmyd i Maciej Bodnar zrobili tam naprawdę wieeeeelką robotę! Dwa miejsca na podium „naszych” Włochów , popisowa jazda całego teamu , można tylko żałować że dopiero teraz okazuje się że dyskwalifikacja Franco Pelizottiego okazała się bezpodstawna , bo pewnie team miałby jedno miejsce na podium więcej na TdF , szkoda…. Ale dalej o Polakach , Dauphine Liebere …. przecież jak ja oglądałem walkę na Alpe d’Huez to w skórze Sylwestra Szmyda widziałem tych najbardziej zadziornych harcowników na podjazdach , tyle poprawek pod górę to chyba dawał ostatnio Iban Mayo , albo Chepe Gonzales…. to było świetne !

W kolarstwie torowym nie było żadnych spektakularnych wydarzeń , patrząc na wyniki mistrzostw świata 2010 , Polscy zawodnicy trzymają się w pierwszej dwudziestce , co do mistrzostw Europy , to odbędą się na początku Listopada na torze w Pruszkowie , i mooooże tam się będziemy cieszyć?

Należałoby też wspomnieć o Polskich kolarzach niepełnosprawnych , którzy osiągają bardzo dobre wyniki , można powiedzieć że są potęgą!

Oczywiście można powiedzieć , że jestem zbyt dużym optymistą i za bardzo na wszystko patrzę przez różowe okulary , ale biorąc pod uwagę to jak kolarstwo w Polsce jest traktowane , jak małe środki w porównaniu z takim PZPNem dostaje PZ?Kol to uważam , że sukcesy są naprawdę spore i tutaj należy oddać hołd zawodnikom za godziny , dni , tygodnie , miesiące , lata pracy , pasji i poświęcenia. Po udanym sezonie 2010 apetyty rosną i miejmy nadzieje , że 2011 przyniesie kolarską ucztę nawet dla najbardziej wygłodniałych!

Smacznego życzy Tomek Hoppe

Różnice w wysokości kół widzimy, Jaka zatem jest różnica w średnicach obręczy ?

po lewej widzimy obręcz 26 cali o średnicy 571mm i obręcz do koła 29cali o średnicy 635mm Po prawej obręcz do koła 28 cali

Obręcze kół 28 i 29cali jak widać są takie same więc czym się różnią duże koła od 28??
Mianowicie oponami koła 29er jako, że są kołami przeznaczonymi do MTB mają za zadanie utrzymać nas tam gdzie chcemy pojechać i do takich rowerów możemy założyć opony o szerokościach nawet do 2,4cala natomiast do rowerów trekingowych na kole 28 cali maksymalna szerokość opony to 40C czyli jakieś 1,4 – 1,5cala
Idąc tym tropem średnicy obręczy i kół, widzimy iż sama średnica obręczy choć jest taka sama przy kołach szosowych, trekingowych i do kół 29er to nazewnictwo koło 28 i koło 29 cali wzięło się z różnic w oponach dzięki temu rynek został podzielony dzięki temu są mniejsze komplikacje w doborze opon dla was klientów sklepów którzy wybierają to co potrzebują.

Idąc tym tropem pytacie czy koła 28 cali szosowe można używać w rowerach MTB odpowiedź tutaj jest prosta, zgodnie z prawami fizyki jeżeli koło 26cali i oponie 26×2,2 cala mieści się w widełkach a średnica koła szosowego w tym przypadku jest niższa o 2-3 mm to i koła 28 cali szosowe można założyć do roweru MTB (26cali) warunkiem jest posiadanie hamulców tarczowych i kół zaplecionych właśnie na piastach MTB

Przygotował i opracował na własnych doświadczeniach
Krzysztof Nycek

Pierwszą warstwą przylegająca do skóry jest bielizna ta powinna być maksymalnie wygodna i jeżeli latem nie mamy tego problemu zakładamy po prostu strój rowerowy, Jesienią i zima wypada założyć coś pod spodenki. Bielizna termoaktywna taka jest przeważnie robiona z coolmaxu który idealnie odprowadza drobinki potu ze skóry pozostawiając ją suchą dzięki czemu unikamy przegrzania.

Podczas miesięcy chłodnych równie ważne jest dbanie o stawy. Te mamy jedne na całe życie i należy dbać o nie za młodu, zgodnie z przysłowiem: “Czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał”.
Stawami najbardziej narażonymi na wychłodzenie są kolana, dbać o nie trzeba również i latem lecz jesienią i zimą najwięcej krzywdy im możemy zrobić, tutaj rewelacyjnie nadają się nakolanniki. Nakolanniki świetnie nadają się do przedłużenia spodenek letnich na 3/4 dzięki czemu zabezpieczamy jak, że cenne kolana. Osobiście zalecam zakładanie nakolanników nawet latem podczas chłodniejszych dni i na długie wieczory gdzie kręcimy niejednokrotnie do późnych godzin nocnych.
Spodnie długie przydają się gdy temperatura spada poniżej piątej kreski zbliżając, się do granicy zera stopni na termometrze. w tym ustępie nie powinniśmy szukać po łebkach, w tych spodniach spędzimy następne kilka miesięcy wkładając je parę razy w tygodniu.
Rajtuzy powinny dawać komfort poruszania się nie powinny być dopasowane idealnie. Ważnymi elementami jest komfort będę to powtarzał do znudzenia, tylko dzięki niemu nie zrazimy się do wsiadania na rower jesienią i zimą.
Rajtuzy zimowe są wykonywane z lajkry od wewnętrznej strony pokryte są meszkiem, wkładka zapewniająca trzymanie ciepła przez organizm. Wielokrotnie na kolanach wzmocnione są materiałem Windstoper który zapobiega przewianiu kolana. Spodnie takie powinny mieć również wytrzymałość na opady deszczu jesienią i śniegu zimą nie będą chroniły jak typowe spodnie deszczowe które mają odporność na największe deszcze, lecz nie powinny w ciągu chwili być przemoczone. Na rajtuzy podczas temperatur minusowych spokojnie można założyć jeszcze nakolanniki na kolana aby kolejna warstwa zabezpieczała nam nasze cenne stawy.

Spodnie na najgorsze Spodnie które mają wytrzymać najgorsze deszcze, śnieżyce a jednocześnie być na tyle oddychające aby zachować komfort użytkownika. spodnie o klejonych szwach w celu zapewnienia większej wodoodporności wykonane z materiału eVENT® jednego z najbardziej zaawansowanych materiałów wodoodpornych i oddychających na świecie zapewniają idealnie komfort i wygodę w użytkowaniu.
Wodoodporność na najwyższym poziomie, nadające się na rower dzięki regulowanej za pomocą rzepów szerokości nogawki u dołu spodni

Mam pytanie o kompatybilność nowych manetek 10 rz. z przerzutkami 9 rz., czy to prawda że jest inny skok linki na manetkach i przerzutkach 10 rz. niż wcześniej? De facto, to manetka indeksuje więc jeśli skoki linki miałyby być takie same to możliwe byłoby stosownie manetki 10 rz. z przerz. 9 rz.

Pozdrawiam, Tomasz Urban

Skok linki jest inny ,wymuszają to mniejsze odległości między koronkami kasety.
Po za tym kółka w przerzutce nie posiadają bocznego luzu po to aby bardzo precyzyjnie działać w indexie

Arek Płonka
Dział Techniczny
QC and Technical Service
Shimano Polska

Jak widać przerzutki tylne Dyna-sys nie są kompatybilne z manetkami Mega9, co więcej nie są kompatybilne chyba z żadnymi manetkami jakie do tej pory wyprodukowało Shimano! Shimano poszło w kierunku w jakim od początku poszła konkurencja i zwiększyło skok linki z około 23 mm na całości skoku manetki w Mega9 do 35mm w Dyna-Sys! Konstrukcyjnie wymusiło to zwiększenie gabarytów manetki gdyż linka musi iść po większym łuku. Widać to na załączonym obrazku. Przerzutka też nabrała “mięsa”, posiada dłuższy wysięgnik oparcia pancerza oraz mocowania linki. Górne kółeczko rzeczywiście nie ma luzu bocznego.

Ok, ale co ze skokiem manetki, czy zwiększenie promienia po którym napinana jest linka wystarczyła żeby zachować poprzedni skok manetki? Otóż, skok dźwigni napinającej linkę wyraźnie się zwiększył, w prawej manetce SLM77010 XT potrzeba tyle samo skoku żeby zmienić bieg o jeden, jak w poprzedniej 9-cio rzędowej żeby zmienić dwa biegi! Jako że ruch kciuka jest ograniczony oznacza to również że musimy zrobić 3 pełne zmiany biegów do przejścia z 1 na 10, w poprzedniej wystarczyły dwa machnięcia do przejścia całej kasety 9-coi rzędowej. Dyna-Sys trzeba jednak oddać że “na sucho” działa lżej. Paradoksalnie praca nowego napędu pomimo zwężenia odległości między zębatkami jest bardziej precyzyjna, mniej podatna na zakłócenia na pancerzach z powodu potrzeby przesunięcia większej ilości linki w przeliczeniu na zmianę jednego biegu. Zwiększenie skoku manetki w mojej ocenie jest też na plus, moment zmiany biegu jest bardziej wyczuwalny i trudniej o pomyłkę. Tutaj zdania mogą być podzielone, wydaje się że poprzednia wersja może być szybsza. Co do tego że praca manetki jest lżejsza nie powinno być żadnych wątpliwości że to zmiana na lepsze.

Reasumując, dochodzę do wniosku że pomysł Shimano jest dużo bardziej dopracowany niż wskazywały na to pierwsze publikacje w prasie i niż mi się wydawało. Zmiana skoku linki, lżejsze i bardziej wyczuwalne działanie manetki, jeszcze bardziej precyzyjna praca i możliwość dobrania biegu do obciążenia sprawia, że napęd Dyna- Sys staje się jeszcze bardziej przyjazny kolarzom górskim szczególnie na długim dystansie. Czyżby to reakcja na ciągle rosnącą popularność maratonów oraz kategorii trail/enduro/all mountain? Mocno wydaje mi się że tak. Dla zawodników XC zostaje zawsze XTR z napędem 2×10, w nim pojawia się również wersja hamulców trail, ale to już temat na zupełnie inny artykuł.

Tomek Urban.

Poniżej informacje dla osób które zastanawiają się nad przejściem z hamulców V-Brake na tarczowe.

Jak wiemy takie hamulce są o niebo lepsze na mokrej nawierzchni.

Opracował: Bartosz Mańkowski

Na podstawie: Katalog techniczny Shimano Polska 2010

1. Szczawno Zdrój 24.04.2010r.
2. Rybnik 10.07.2010r.
3. Gdynia 4.09.2010r.
4. Szczawno Zdrój 11.09.2010r.

Niestety z przyczyn niezależnych od Organizatorów tzn. pogody trzeba było odwołać zawody w Chorzowie i Szczawnie Zdroju.

Sezon należy zaliczyć do udanych.
Miały miejsce także dwie inauguracje. Otwarto nowy tor w Gdyni, a także rozbudowano tor w Szczawnie Zdroju. Gdyński tor okazał się być najbardziej zakręconym ze wszystkich torów. Ilość band była niezliczona. Z kolei w Szczawnie zmiana w środkowej części toru polega na możliwości wyboru jednaj z dwóch tras, które później się łącza. Na dobudowanym odcinku powstały duże i wymagające hopki.

Największa ilość zawodników przyjechała w kwietniu do Szczawna Zdroju. Potem frekwencja stopniowo malała.
Jednakże pod względem liczby amatorów dużą popularnością cieszyły się zawody w Gdyni.
Największą ilość punktów w juniorach uzyskał Mariusz Jarek, a w elicie Robert Kulesza.

Najbardziej kontuzyjnym torem okazał się tor w Rybniku. Jego końcowy etap był nieprzyjazny dla wielu zawodników.
Każde miasto bardzo dobrze zorganizowało zawody.
Zawodnicy osiągają coraz większy poziom. Z dużymi sukcesami reprezentują Polskę na mistrzostwach świata. Robert Kulesza w zawodach w Val di Sole zajął 8 miejsce. Kto by pomyślał że polski zawodnik kiedykolwiek w tej dziedzinie sportu na światowej arenie 4x odniesie taki sukces, gdyż jak wiadomo i z wielką przykrościom trzeba stwierdzić, polski naród nie słynie z sportów ekstremalnych.

Jeśli chodzi o najlepiej przygotowany tor w tym sezonie z czystym sumieniem można przyznać pierwszą nagrodę szczawiańskiemu torowi za przygotowanie i wkład ciężkiej pracy. Gratulacje dla pana Andrzeja Skrzypczaka (organizator) i grona ludzi którzy byli zaangażowani w ten projekt budowy tak wspaniałego toru. Dzięki temu mogą odbywać się tam emocjonujące zawody, na które przychodzą rzesze ludzi. Poziom trudności toru oraz poziom organizacji zawodów w Szczawnie pozwala na urządzanie tam także Mistrzostw Europy, na które zjeżdżają się najlepsi zawodnicy ze świata. Jest to jedyna okazja w Polsce, aby nasi zawodnicy mogli porównać swoje umiejętności z czołówka światową.
Sezon 2010 nie obfitował także- na szczęście- w groźne kontuzje. Jak zawsze zdarzały się wypadki ale kończyło się na obiciach ostatecznie na złamaniach ręki, wybiciach barku.
Ostateczna klasyfikacja zawodników wygląda następująco:

W klasyfikacji generalnej udało mi się zająć 6 miejsce.

Następne zawody odbędą się dopiero się na wiosnę. Szczegółowy harmonogram imprez poznamy już niedługo . Nadszedł czas dla zawodników na analizę, znalezienie złotego środka i ciężka pracę aby następny sezon był jeszcze lepszy.
Miejmy nadzieję, że w następnym sezonie pojawią się nowi zawodnicy i zaczną powstawać nowe tory. Jednakże bez wsparcia mediów i sponsorów nie będzie możliwe rozpowszechnienie tego sportu na szerszą skalę.

Wobec powyższego wielkie dzięki dla CentrumRowerowe.pl i Pana Michała Tołysza za swój udział w rozwoju tej dyscypliny ekstremalnego kolarstwa górskiego w Polsce.

Dawid Korzeński

W dzisiejszym artykule napiszę krótko o oświetleniu przednim, które ma dwie funkcje – zapewnić widoczność dla innych uczestników ruchu na drodze, oraz zapewnić oświetlenie drogi przed rowerem. Lampki przednie możemy podzielić ze względu na rodzaj użytego światła:
- żarowe:

- diodowe (półprzewodnikowe)
W dzisiejszych czasach najczęściej kupowane oświetlenie rowerowe składa się z diodowej lampki przedniej oraz tylnej. Przy doborze takiego zestawu musimy zadać sobie podstawowe pytania. Czy zależy nam abyśmy byli widoczni? Czy chcemy dobrze oświetlić drogę przed rowerem? W większości przypadków odpowiedź twierdząca padnie przy pierwszym pytaniu, i tu mamy wiele gotowych zestawów znanych producentów tj: Giant, Cateye, Sigma.

Wielu z nas ma problem z doborem zestawu jeżeli odpowie twierdząco na drugie pytanie.

Lampki tylne już od wielu lat wykorzystują czerwone diody LED i ze świecą szukać modeli na zwykłą żarówkę. Jedyną funkcją oświetlenia tylnego jest informowanie innych uczestników ruchu drogowego o naszej obecności na jezdni. Królują tu diodowe wielofunkcyjne migacze – dające w zależności od wybranego trybu pracy światło ciągłe lub migające w różnym rytmie.

Przy doborze przedniego oświetlenia musimy pomyśleć nie tylko o dobrej widoczności przez innych uczestników ruchu.

Dobrym rozwiązaniem będą lampki z dużą mocą światła:

Latarka Romisen RC-29 – z regulacją strumienia + uchwyt na kierownicę

Dla osób marzących o nocnej jeździe po bezdrożach doskonałym wyjściem będzie zakup zestawu Mirage firmy Sigma. Dwa reflektory (halogenowe) – jeden 5W a drugi 20W zapewni niesamowite oświetlenie trasy, a dzięki akumulatorowi i sieciowej ładowarce nie zbankrutujemy na baterie do tego monstrum. Waga 111g (bez baterii).

Kompletnym zestawem oświetleniowym może być Endurance Kit firmy Sigma, w skład kompletu wchodzą:

Mirage EVO:

Mirage EVO X:

Cuberider:

Nipack akumulator EVO/EVO X:

Z pozdrowieniami, Radosław Jurczak

Jako, że ostatni weekend zapowiadał się słonecznie a ja ostatnio oglądałem zmagania Ironmanów postanowiłem zrobić mocniejszy trening. Byłem bardzo ciekawy jak moje zesztywniałe mięśnie zareagują na taki wysiłek. Oczywiście, nie porwałem się na dystans Ironman. Postanowiłem przebiec dystans olimpijski, czyli 1,5km pływania, 40km na rowerze i 10km biegu.
W cyklu treningowym wysiłek niewielki a tak…mogło być różnie.

Na start

Nadeszła najtrudniejsza chwila tego dnia. Musiałem wstać z łóżka a była dopiero 7. Po przełamaniu pierwszych oporów ta sztuka mi się udała. Po lekkim śniadaniu wsiadłem na rower i udałem się na basen. Niestety nie posiadam pianki a kąpieli w jeziorze o tej porze roku nie ma na liście moich marzeń.

Pierwsze schody zaczęły się oczywiście jeszcze przed wejściem do wody. Musiałem zostawić gdzieś rower a wejście z nim do budynku w którym znajduje się basen, zakończyło się burą od pani która tam pracowała. Po małych negocjacjach udało mi się zostawić rower w budynku. Niestety zapięcie do roweru później musiałem wieźć ze sobą na plecach. Ale przynajmniej dzięki niemu miałem czym jechać.

Udało się po ponad 6 miesiącach znowu pływałem. Ku mojemu zdziwieniu całkiem dobrze radziły sobie z tym moje płuca. Przez cały dystans nie miałem żadnych problemów z oddychaniem. Przyczyn tego nie ukrywam upatruję w regularnym treningu z powerbreathe. Taka mała rzecz a cieszy.

Po zakończonym pływaniu mały wyścig z własnymi ciuchami i panią wydającą buty. W związku z ostatnim zachwalaniem na łamach “Bikemaniaka” kosmetyków Ozone skorzystałem z dobrodziejstwa żelu Ozone Thermogel forte. temperatura na zewnątrz nie zachwycała. Muszę zgodzić się z opinią, że żel ten znakomicie spełnia swoje zadanie. Przez całą trasę mimo braku słońca, wietrznej pogodzie i jeździe w krótkich spodenkach nie odczuwałem dyskomfortu związanego z niską temperaturą.

Skoro już o całej trasie było, to wiadomo, że udało mi się zakończyć sukcesem walkę z rowerem. Jednak nie do końca było lekko łatwo i przyjemnie. Do 40km dystansu podszedłem zdecydowanie nie doceniając przeciwnika. Założenie było takie, że rower to moja najmocniejsza strona z tych sportów i nie sprawi mi żadnych problemów.

Byłem bardzo zdziwiony kiedy od 18km jechałem cały czas z silnym wiatrem w twarz. Rower MTB nie ułatwiał mi tego zadania z oponami 2.1″ na szosie.

Przejazd jednak zakończył się sukcesem bez większych perturbacji. O dziwo moje płuca nadal trzymały się dzielnie. Jak się jednak okazało najgorsze dla mnie miało dopiero nadejść.
Po odstawieniu roweru przestało być mi do śmiechu. Każde 100m biegu zostawiało ślad w kolanach. Ale jeśli już tyle zrobiłem to będę walczył do końca.

Przyznaję, że bieg poszedł mi średnio i utrzymałem tempo minimum, o jakimkolwiek jego zwiększaniu nie było mowy. Co ciekawe we znaki dały mi się kolana a nie wydolność serca i płuc.

Ostatecznie przebiegłem ten dystans z 3:27:29, co jest wynikiem fatalnym jeśli brać pod uwagę sportowca. Jednak zadowalającym dla Desc Mana.

Jednocześnie triathlon uznaję za bardzo ciekawą formę treningu jeśli nie przesadza się z dystansem. Jednak nadal nie wiem jak można biegać dystans Ironman. To zostaje w sferze nigdy nie osiągalnych dla mnie rzeczy.

Zastanawiam się jak podsumować ten trening jednym zdaniem. Chyba po prostu. Było to moje pierwsze i na pewno nie ostatnie spotkanie z tą dyscypliną.

Jarek Ziółkowski